چین در پایان سال 2020 اعلام کرده است که به هدف خود در مبارزۀ ملی با فقر دست­یافته است. بر این اساس، ایران نیز می­تواند در راه مبارزه با فقر در کشور خود، از تجربۀ فقرزدایی چین به عنوان یک کشور درحال توسعة آسیایی بهره گیرد. بنابراین، در راستای همکار­های بین­المللی چین و ایران، توجه به تجربة چین در فقرزدایی به عنوان «مدل­ توسعة غیرغربی» می­تواند سودمند باشد. لذا این مقاله با هدف مطالعة تجربۀ فقرزدایی چین با تأکید بر «راهبرد فقرزدایی هدفمند» طی دورۀ 2012-2020 ارائه شده است. این گزارش، از طریق منابع، مکاتبات و جلسات متعدد با مرکز بین­المللی کاهش فقر در چین (IPRCC) تهیه شده است.
در راهبرد فقرزدایی هدفمند، به جای سیاست­های عمومی گسترده، بر اقدامات هدفمند براساس شرایط خاص هر خانوار یا روستا تأکید شده است. هدف کلی این راهبرد، محو فقر مردم مناطق روستایی و در نتیجه، محو فقر منطقه­ای در سراسر چین تا سال 2020 بوده است. یک سازوکار رایج در سیاست چین برای دستیابی به اهداف سیاسی در مدت زمان محدود، رویکرد «پویش‌محور» است. راهبرد فقرزدایی هدفمند نیز به عنوان یک پویش سیاسی با ایجاد گروه­های هدایت­کنندۀ فقرزدایی در تمام سطوح اداری عمل کرده است. بدین‌طریق، چین باتکیه‌بر ظرفیت بالای سیاسی و اداری خود تحت رهبری متحد و متمرکزِ «حزب کمونیست چین»، یک شبکه مدیریتی فقرزدایی با نام «مدل مدیریت شبکه­ای» ایجاد کرده است.
از آنجا که ایران در مسیر بهره‌گیری از تجربة فقرزدایی چین با چالش‌های مهمی از جمله محدودیت منابع مالی پایدار و فقدان یک نظام دیوان‌سالاری کارآمد در دل یک حکمرانی با ساختار چندنهادی روبرو خواهد بود، استفاده از راهبردهای «فقرزدایی هدفمند بومی‌شده» پیشنهاد می‌شود.