کارآفرینی یک محرک اقتصادی اجتماعی نیرومند است که منجر به پیشرفت‌های تکنولوژیکی، رشد اقتصادی و تحرک اجتماعی می‌شود. بیشتر کسب‌و‌کارهای جدید به‌جای این‌که توسط یک فرد آغاز شود توسط تیم‌های کارآفرینی تأسیس می‌شوند که شامل دو یا چند نفر تعریف می‌شوند که یک ایده کسب‌وکار جدید را دنبال می‌کنند، در مدیریت بعدی آن مشارکت دارند و مالکیت آن را به اشتراک می‌گذارند (Klotz et al., 2014; Lazar et al., 2020) ویژگی‌های ترکیبی تیم‌ها برای شکل‌گیری موفقیت‌آمیز کسب وکارهای جدید ضروری هستند، زیرا بر فرآیندهای تیمی (مانند تصمیم‌گیری، هماهنگی و پردازش اطلاعات) و نتایج تیم (مانند دسترسی به منابع، دانش، سرمایه مالی، انسانی یا اجتماعی) تأثیر می‌گذارد(Knight et al., 2020). در ادبیات کلاسیک کارآفرینی، مفهوم «تیم کارآفرینانه» اغلب به‌صورت کلی و جهان‌شمول تعریف شده است، گویی صرف حضور دو یا چند فرد برای راه‌اندازی یک کسب‌وکار، برای اطلاق این عنوان کافی است. این رویکرد، تفاوت‌های بنیادین میان انواع کسب‌وکارها از حیث ظرفیت رشد، پیچیدگی محیطی، ساختار منابع، انگیزه‌های بنیان‌گذاران و سبک‌های مدیریتی را نادیده می‌گیرد. در حالی که شواهد نظری و تجربی نشان می‌دهند کسب‌وکارهای بقا و سبک زندگی، اغلب بر خوداشتغالی و هویت شغلی فردی استوارند، اما کسب‌وکارهای با رشد مدیریت‌شده و به‌ویژه رشد تهاجمی، در محیط‌های پرابهام، رقابتی و نوآور فعالیت می‌کنند که بدون تیم‌هایی با گرایش و هویت کارآفرینانه قوی قابل هدایت نیستند.