هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثرات اشتیاق کارکنان بر تعبیه شغلی با نقش واسط های درگیری در کار و تعدیل‌کنندگی نظارتهای سازمانی در ادارات تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان اصفهان است. در این پژوهش، اشتیاق شغلی شامل دو بعد «اشتیاق هماهنگ » و «اشتیاق وسواسی » بوده و تأثیر هر یک بر میزان درگیری کاری و در نهایت بر تعبیه شغلی کارکنان مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین، نظارتهای سازمانی (نظارت نادرست و نظارت سوءاستفاده‌کننده) به‌عنوان متغیرهای تعدیل‌گر در مدل لحاظ شده‌اند.
این تحقیق از نوع کاربردی و از نظر روش، توصیفی–پیمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان ادارات تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان اصفهان در سال ۱۴۰۱ بوده که از میان آنها ۱۲۰ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب شده اند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد تِنِگ و همکاران ) ۲۰۲۱( بوده که روایی محتوایی آن با نظر خبرگان و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ بالاتر از ۰/ ۷ تأیید گردیده است. داده ها با نرم افزار Smart PLS تحلیل شدند. نتایج نشان داد اشتیاق هماهنگ و وسواسی هر دو تأثیر مثبت و معناداری بر درگیری کاری و تعبیه شغلی دارند. همچنین، درگیری در کار نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا می کند. در مقابل، نظارت های نادرست و سوءاستفاده کننده اثر مثبت اشتیاق بر تعبیه شغلی را تضعیف می نمایند.
یافته ها نشان می دهد که ایجاد محیط های کاری مثبت، فرصت های رشد فردی و نظارت های حمایتی می تواند اشتیاق و درگیری کاری کارکنان را افزایش داده و در نتیجه موجب ماندگاری و تعبیه شغلی بیشتر شود. این نتایج برای مدیران منابع انسانی به ویژه در بخش دولتی، حاوی پیام های عملی مهمی در زمینه بهبود نظام های انگیزشی و نظارتی است